Media prestigjioze amerikane, The New York Times, ka raportuar duke cituar zyrtarë amerikanë, se Irani po e ka gjithnjë e më të vështirë të rihapë Ngushticën e Hormuzit për shkak të pamundësisë së tij për të gjetur të gjitha minat detare që ka vendosur gjatë konfliktit të fundit, përveç mundësisë që disa prej tyre të rrëmbehen nga rrymat e detit.
Kriza e Ngushticës së Hormuzit është një rezultat i drejtpërdrejtë i tensioneve që pasuan një seri operacionesh ushtarake SHBA-Izrael kundër objektivave strategjikë thellë brenda Iranit, duke e shtyrë Teheranin të aktivizojë “opsionin e domosdoshmërisë” për t’iu kundërvënë superioritetit ajror dhe detar të kundërshtarëve të tij.
Më 2 mars, një zyrtar i lartë i IRGC-së njoftoi se rruga ujore ishte mbyllur, duke paralajmëruar se çdo anije që hynte në të mund të “shënjestrohej”, sipas mediave shtetërore iraniane.
Vetëm kjo deklaratë prishi tregjet globale të transportit detar, bëri që çmimet e naftës të rriteshin dhe rriti pasigurinë për kompanitë e transportit detar.
Ndërsa minat filluan të vendoseshin, trazirat u përshkallëzuan.
Trafiku i cisternave përmes Ngushticës ra ndërsa pronarët e anijeve rivlerësuan rreziqet si rezultat i pranisë së mundshme të minave së bashku me kërcënimin e dronëve dhe raketave iraniane.
Kjo mbivendosje rreziqesh i dha Iranit një ndikim të konsiderueshëm gjatë konfliktit, duke i mundësuar atij të ushtronte presion mbi rrjedhat globale të energjisë dhe aktorët ndërkombëtarë
