Udhëzimet e reja nga Kisha Katolike përshkruajnë konsideratat mjekësore dhe etike për transplantet e organeve të kafshëve te njerëzit.
Kisha Katolike nuk ka kundërshtime ndaj përdorimit të kafshëve si burim organesh, indesh ose qelizash për transplantim te qeniet njerëzore, dhe bën thirrje për të njëjtat standarde bioetike që zbatohen për të gjitha ndërhyrjet mjekësore.
Ndërsa procedurat mjekësore që përfshijnë kafshët përparojnë dhe bëhen më të përhapura, Vatikani prezantoi të martën, më 24 mars, një dokument të ri nga Akademia Papnore për Jetën, i cili përshkruan konsideratat mjekësore dhe etike të këtyre procedurave.
“Teologjia katolike nuk ka ndalime, në baza fetare apo rituale, në përdorimin e ndonjë kafshe si burim organesh, indesh ose qelizash për transplantim te qeniet njerëzore”, thuhej në dokument.
Vatikani shtoi se pyetjet etike në lidhje me ksenotransplantimin, transplantimin e organeve, indeve ose qelizave nga një specie në tjetrën, nuk mund të marrin përgjigje pa reflektuar mbi personin njerëzor dhe kafshët që kryejnë transplantin.
Udhëzimet, të hartuara me kontributin e ekspertëve nga Austria, Italia, Holanda dhe Shtetet e Bashkuara, u nxitën nga zhvillimi i bioteknologjisë gjatë dekadave të fundit, duke i sjellë inovacionet më afër qëndrueshmërisë klinike.
Ndërsa transplantimi i organeve përdoret gjithnjë e më shumë si trajtim mjekësor, numri i procedurave është i kufizuar nga mungesa e organeve, indeve dhe qelizave njerëzore, vuri në dukje Vatikani.
Hulumtimet kanë zbuluar se vëllimi i transplanteve të organeve, përbën midis pesë dhe 10 përqind të kërkesës globale.
Ksenotransplantimi do të ofronte një furnizim të pakufizuar organesh, indesh dhe qelizash për transplantim, duke lehtësuar mungesën “kronike” të donatorëve njerëzorë, thuhet në dokument.
Megjithatë, në përdorimin e kafshëve, Vatikani nënvizoi disa kushte: procedurat duhet të kryhen vetëm kur është e nevojshme dhe e arsyeshme, duhet të shmangen modifikimet gjenetike që mund të ndryshojnë biodiversitetin dhe duhet të parandalohen vuajtjet e panevojshme të kafshëve.
Ksenotransplantet duhet të minimizojnë çdo mundësi që gjenomi i marrësit të ndryshohet ose të ndikohet qëllimisht, thuhet në dokument.
“Si shembull, është me rëndësi të madhe të refuzohet ksenotransplantimi i atyre qelizave të trurit që lidhen me njohjen nga kafshët në trurin e njerëzve, nëse identiteti personal i pacientit nuk mund të mbrohet”, shkruan autorët.
Nga ana tjetër, trajtimet qelizore në tru që synojnë të korrigjojnë defektet fiziologjike, të tilla si sëmundja e Parkinsonit, me anë të injektimit të qelizave të gjëndrës mbiveshkore të derrit, nuk kanë shumë gjasa të përbëjnë një kërcënim të tillë dhe mund të konsiderohen etikisht të justifikueshme nga Kisha Katolike
